အိပ္မက္ေတြ ငုိေႂကြးတဲ့အခါ ..

အိပ္မက္ေတြထဲ လန္႔ႏုိးခဲ့ရ ေသြးပ်က္ေနတဲ့ ခံစားခ်က္ရဲ႕ ရင္ခုန္ျခင္းမဲ့ ေတးသြားတစ္ပုဒ္ ဘာသာျပန္မရခဲ့ ဘဝရဲ႕ ဆုိနာတာ ... စိတ္ျပတင္းေပါက္က ကေယာင္ကတမ္းနဲ႔ ဝမ္းနည္းျခင္းကုိ ကဗ်ာစပ္တယ္ .. အလင္းေဖ်ာ ့ ၾကယ္ကေလးေတြရဲ႕ ကြဲအက္ေၾက ငုိသံေတြက လမင္းႀကီးကုိ ေရာင္ျပန္ဟပ္တဲ့အခါ ... တိတ္ဆိတ္ ညေတြထဲ ေမွာင္မုိက္ျခင္းရဲ႕ အသက္ရွဴသံေတြ ေျခာက္ကပ္ မြန္းက်ပ္တယ္ ။ ။ သက္ေအာင္

ကၽြန္ေတာ့္အိပ္မက္

ဖုန္မႈန္႔ပ်ံ႕စင္… ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕စိတ္ကူးတယဥ္ယဥ္တြင္းေဟာင္း အခု..လင္းႏို႔ေတြေအာင္းေနၿပီေမေမ..။ လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္ (၂၀)ေက်ာ္ ကၽြန္ေတာ္ၿမင္း႐ုပ္စီးၿပီး၊သစ္သားခြာၾကီးနဲ႔ခရီးေတြႏွင္ ေမေမ့လက္ခုပ္သံတလြင္လြင္ေပါ့….။ စိတ္မလိုရင္ေကာင္းဘိြဳင္ဦးထုပ္ကိုဆြဲၿဖဲ ဂ်စ္ကားေတြတက္နင္း၊ရထား တစ္စင္းလံုးေဆာင့္ကန္ ကၽြန္ေတာ့္ထမင္းပန္းကန္အထူအပါး ေမေမခြံ႕ေကၽြးမွစားခဲ့တယ္..။ ေမေမက ဥံဳဖြလို႔မန္းမႈတ္ရင္ ဒုကၡအေပါင္းဟာတိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ ကၽြန္ေတာ့္ေ႐ွ႕ေမွာက္မွာေၾကာက္႐ြံ႕စြာလက္ပိုက္ရပ္ၾကတယ္..။ “လူကေလးရဲ႕အိပ္ခ်ိန္တန္၊ဗ်ိဳင္းေ႐ွ႕ကပ်ံ” တဲ့ မိုးအံု႔ေနတဲ့မ်က္လံုးနဲ႔ ေမေမ့ပုခံုးမွာမွီတြယ္ငိုက္မ်ဥ္း ကၽြန္ေတာ္ကလည္းအိပ္ပုပ္ၾကီးတယ္… ကၽြန္ေတာ္အိပ္တိုင္းေမေမ့ဗ်ိဳင္းကလည္းေ႐ွ႕မွာပ်ံတယ္…။ ကၽြန္ေတာ့္အိပ္မက္ ေမေမ့လည္တိုင္ကိုဖက္လို႔ေပါ့…။ ...တာရာမင္းေ၀...

ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသမွ်…

ေမေမ့မ်က္လံုးဟာေဆာင္းရာသီဆန္လြန္းတယ္ ၿမဴေတြဖံုး၊ႏွင္းစက္ေတြဖံုး ေနေရာင္ေတြလည္းခါးကုန္းေအာင္႐ုန္းခဲ့ရေပါ့ သစ္ကိုင္းေၿခာက္ၾကီးကမီးေတာက္ကေလးကိုေမြးဖြား ၿပာအနႏၱတိုင္ေအာင္ေထြးပိုက္ပ်ိဳးေထာင္သြားသလို ေမေမဟာ… သူ႔ကိုယ္သူၿဖန္႔ခင္းၿပီးကၽြန္ေတာ့္ကိုေလွ်ာက္နင္းခိုင္းခဲ့တယ္…။ မုသားတစ္လႊာမာယာတစ္ထပ္၊၀တ္ရည္တစ္စက္နဲ႔ အို…ခတၱာေရ… ပုခက္လႊဲေသာလက္ေတြနဲ႔ကၽြန္ေတာ့္ကိုစိုက္ပ်ိဳးခဲ့႐ံုသာမက သူမ..ကိုယ္တိုင္က.. ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ဆိုရင္ပုခက္ၿဖစ္ၿပခဲ့တယ္…။ “အေမ”အၿဖစ္ စုန္ေရသစ္စီးေၾကာင္း၊ေတာင္က်ေခ်ာင္းကေလး ေအးလို႔ေမႊးလို႔ တည္ခဲ့ၿပန္တယ္။ ...တာရာမင္းေ၀...

*ဆံြ႕အ .. အလြမ္း*

ေဆာင္းရက္ေတြကုန္ဆံုးလုိ ့ ေႏြရဲ႕ အလင္းေတြအရည္ေပ်ာ္က် ငါ႔ရင္ထဲက ရင္ကြဲနာအလြမ္းေတြက ပံုေဆာင္ခံဲအျဖစ္က်န္ရွိေနေသးတယ္ .. တကယ္ေတာ့ .. နင္နဲ႔ငါက နီးရက္နဲ႔ .. ေဝး .. အေဝးကုိ .. ေငးေမာမိတယ္ .. ေလညင္းေတြက တုိးတိတ္စြာ စိတ္ရဲ႕ နာမက်န္းမႈ႕ေတြကုိ ကုစားတယ္ .. အခ်ိန္ေတြကုန္ဆံုးတယ္ .. ေနရာေတြ ေပ်ာက္ဆံုးတယ္ .. ေၾကကြဲျခင္းရဲ႕ မ်က္ကြယ္ျပဳမႈ႕ ေတြေနာက္ .. နင္ နဲ႔ ငါ ပုန္းခုိခဲ့မိၾကတယ္ .. မ်က္ရည္စေတြ ခန္းေျခာက္သြားေစဖုိ ့ စကားလံုးေတြကုိ ရွာမရခဲ့ .. နင့္ကုိ .. ငါ မုန္း တယ္ .. ( လိမ္ညာ ခြင့္ျပဳပါ ) နာက်င္ပစ္လုိက္ပါ ငါ႔ကုိေမ့လုိက္ပါ ကြၽမ္းက်င္စြာ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ဥပကၡာျပဳမႈ႕ေတြ .. အလြမ္းစိတ္ေတြ .. နာက်င္ျခင္းေတြ .. ငါ႔ေသြးသား.. ငါ႔ခႏၶာထဲ .. ပူေလာင္စြာနဲ႔ စီးဆင္းတယ္ ငါ႔ ရင္ခြင္ကုိ နင္ ႏႈတ္ဆက္သြားေတာ့ ရင္ဘတ္ႀကီးထဲ အလြမ္းေတြ နဲ႔ ငါ .. တုိးတိတ္စြာ က်န္ရစ္ခဲ့ရတယ္ .. တကယ္ေတာ့ .. ငါနင့္ကုိ .. အရမ္း ခ်စ္တယ္ ဆံြ႕အစြာ တမ္းတေနမိတယ္ .. ^သက္ေအာင္^

သူမဆီသို႔ လြင့္စင္သြားေသာေႏြ

ေလစိမ္းေတြတိုက္တိုင္း အမွတ္တရေတြကိုအိပ္မက္နဲ႔ လြမ္း ဆံုဖူးတဲ့မ်က္၀န္းေတြကိုပဲ တမ္းတမ္းတတစြဲလမ္းမိတယ္ ။ ေတာင္တန္းေတြေတာင္အသက္မရွိပဲ တန္ျပန္ပဲ့တင္သံ ရွိေသးတာပဲ ႏွလံုးသားရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ဆီက တန္ျပန္ပဲ့တင္သံ ငါ တမ္းတမိပါရဲ႕ ။ ေႏြပ်ိဳရဲ႕ည ေကာင္းကင္၀င္းရိုးစြန္းတန္းကို ႀကည့္ရင္း စိတ္ကူးနဲ႔ေပ်ာ္အိပ္မက္နဲ႔ လြမ္း နင့္ပံုရိပ္ေတြတမ္းတရင္း လေရာင္ခ်ည္တိုင္ေအာက္က ေျပးမထြက္ႏိုင္တဲ့ႀကယ္ေလးလို နင္ငါ့ကို ဖမ္းစားခဲ့ေပါ့ ေကာင္္မေလးရယ္။ အေနေ၀းေရေျမေတြ ျခားေနေပမဲ့ မဖြင့္ဟမိတဲ့စကားလံုးေတြနဲ႔အတူ နင့္ရဲ႕ အတိတ္မွာ ငါမက်န္ခဲ့ပါရေစနဲ႔ နင့္မ်က္ႏွာ ၀င္းပပေလး ငါ ေငးႀကည့္ ေန ခြင့္ ေလး ရ ပါ ရ ေစ ။ လင္းေခတ္ဒီႏို ( 6.6.12 )

ေစ . . .

ရိုးတံက်ဲက်ဲခပ္ဖြာဖြာလြင့္ေမွ်ာေနတဲ့ ေကာင္းကင္ဟာ အက္ေႀကာင္းရာေတြထပ္ေနတဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္လိုပါပဲ ကၽြန္ေတာ္ဟာပန္းအေႀကေတြ ႀကားထဲမွာ လက္ျပႏႈတ္ဆက္သြားခဲ့တဲ့ အခ်စ္ကို ျပံဳးျပခဲ့ဖူးတယ္ ။ ညဥ့္ဦးယံရဲ႕ႀကယ္ေရာင္ပ်ပ် ေအာက္မွာ ေလေျပဟာကၽြန္ေတာ္ကို ေႀကကြဲျခင္းလြင္ျပင္ကေနထြက္ခြါဖို႔ ႏွစ္သိမ့္ေပးခဲ့တယ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေလေျပ . . . . . ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ႀကယ္စင္ေတြဟာ ခ်စ္သူရဲ႕အေစအပါးအျဖစ္သာ ေနခ်င္ခဲ့သူေတြပါ ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ . . . စြယ္ေတာ္ရြက္တစ္ရြက္မွာ သူ႔အတြက္ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာ တစ္၀က္ဟာလည္း ေအးစက္စက္စကားလံုးေတြ သီထားတဲ့ ဒိုင္ယာရီတစ္အုပ္ျဖစ္သြားခဲ့ေပါ့ ။ အိပ္မက္ဆိုတာ ေနမညိဳတတ္တဲ့ေကာင္းကင္မွ မဟုတ္တာပဲေလ . . ျပိဳက်လာတဲ့ မိုးခါးစက္ေတြေအာက္မွာ ဥေပကၡာေတြ ခပ္စိတ္စိတ္ ပ်ိဳးလွည့္ခဲ့ပါ ခ်စ္သူ. . . ။ အလြမ္းညေနနဲ႔ေနညိဳခ်ိန္ဆိုတာ ကိုယ္နဲ႔အသားက်ျပီးသား ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းကံႀကမၼာေလးပဲ. . . . . .. . . ကိုယ္ေက်နပ္သင့္တာေပါ့ ။ လမ္းဆံုးတစ္ေနရာေရာက္ေနတာေတာင္မွ ေနာက္ျပန္မလွည့္ခ်င္ခဲ့ဘူး ကိုယ္ရဲ႕စိတ္ေစတသိုက္ဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္မေစႏိုင္ခဲ့့ဘူး . . . . ခ်စ္သူ . . . ကိုယ္ဟာမင္းရဲ႕ ေစလိုရာေစ ျဖစ္ခဲ့သူေပါ့ ။ မင္းရဲ႕ႏႈတ္ထြက္စကားတစ္ခ်က္ဟာ ဓားသြားတစ္လက္ဆိုရင္ အဲဒီဓားအဖ်ားထက္မွာ ကိုယ့္ႏွလံုးသားကိုတင္ထားေပးလိုက္မယ္ ကိုယ့္အိပ္မက္ကိုေတာင္ မင္းေစလိုရာေစႏိုင္တယ္ကြယ္ ။ လင္းေခတ္ဒီႏို ( 14.5.12 , 1း40 AM )

"သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္သူ"

နင္ဘာလုပ္မွာလဲ နင္ဘယ္သြားမွာလဲ ခဏခဏေမးမိတဲ့အခါ စိတ္မရွည္တဲ့ဟန္ေလးနဲ့ မ်က္ေစာင္းထိုးတတ္တာေတြကို အခု ႏွေၿမာေနမိတယ္သူငယ္ခ်င္ေလး...။ ဘာေတြစားမလို့လဲ နင္နဲ့တည့္လို့လား..ေမးတဲ့အခါ နင္နဲ့ဘာဆိုင္လဲလို အၿမဲေၿပတဲ့နုတ္ခမ္ေလးကိုလည္း ငါေမ့မရခဲ့တာအခုထိပါပဲ....။ အရာရာေၿပာလိုက္တိုင္း ဆန့္က်င္ ေနတဲ့နင့္ကို ငါမေၿပာရဲခဲ့တဲစကားနဲ့ ရင္ထဲမွာေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တာပါ..။ သြာေတ့မယ္လို့နုတ္ဆက္တဲ့အခါ ငိုခ်င္ပါလွ်က္မ်က္ရည္မက်ခဲ့တဲ့နင္ မ်က္ရည္သုတ္ေပးခ်င္တဲ့ငါ့ကို နည္းနည္းေလးေတာ့ကိုယ္ခ်င္းစာသင့္တာေပါ့ အခုေတာ့........နင္ နဲ့ ငါ.. စာအုပ္ငယ္ေလးကိုသာေနာက္ၿပန္ႀကည့္ရင္း ႏွလံုးသားခ်င္းေပးဆပ္ေနရၿပီေပါ့ အကယ္လို့သာ.............. ငါသိတဲ့ေန့ရက္ေတြငါရွိတဲ့အရပ္ဆီ ခုတ္ေမာင္းလာခဲ့မယ္ဆို...... နင္ေလ............ မာယာ ေတြမသံုးဘဲ အႀကင္နာေတြသာဖံုးေစခ်င္တယ္ဟ စိတ္ကူးေတြနဲ့ငါၿပန္ေမးခ်င္ပါတယ္ အရင္ကလို ၿပန္မေၿဖလိုက္ပါနဲ အခု............. နင္ ဘယ္အရပ္မွာလဲ..........။ ဘယ္သူ့အနားမွာလဲ...........။ ငါလြမ္ေနတာနင္မသိတာလား နွလံုးသာနဲ့ေၿဖေပးပါသူငယ္ခ်င္းခ်စ္သူရယ္....။ Natural (ဗန္းေမာ္)