တစ္တိုင္းျပည္လံုး ဆႏၵျပမႈမ်ားျဖင့္ ပြက္ပြက္ညံေနေသာ ၈၈ အေရးအခင္းကာလ

ႏိုင္ငံ၏အေရွ.ေျမာက္ပိုင္းတြင္တိုက္ပြဲ၀င္ေနေသာ တိုက္ခိုက္ေရးတပ္မတစ္ခု၏ လက္ေအာက္ခံ တပ္မ်ားသို. အေရးၾကီးေၾကးနန္းတစ္ေစာင္၀င္လာသည္။ လက္ရွိေျခကုပ္ယူသိမ္းပိုက္ထားေသာေနရာမ်ားမွ ခ်က္ခ်င္း ခြါစစ္ဆင္ တပ္ဆုတ္လာရန္ျဖစ္သည္။ တပ္မ၏အထက္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္မ်ားမွာ ျပည္တြင္းႏွင့္ အဆက္အသြယ္မျပတ္ေသာေၾကာင့္ အဘယ့္ေၾကာင့္တပ္မ်ား ကိုျပန္ေခၚသည္ကို သိၾကေသာ္လည္း လက္ေအာက္မွ ရဲေဘာ္မ်ား၏စိတ္မွာ ဒြိဟပြါးသြားၾကသည္။ ယခုသိမ္းပိုက္ထားေသာေနရာမ်ားကို ရရွိဖို.အေရး အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ စေတးလာခဲ့ျပီးမွ ယခုလို ခ်က္ခ်င္း တပ္ျပန္ဆုတ္ရမည္ဆိုေတာ့ မခံခ်ိမခံသာ ခံစားၾကရသည္။ မည္သို.ပင္ဆိုေစ ေနာက္တန္းကိုျပန္ဆင္းရမည္၊ မိသားစုနဲ.ေတြ.ရေတာ့မည္ဆိုသည့္အေတြးေၾကာင့္ ျပီးခဲ့သည့္ရက္ပိုင္း အတြင္းျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ တိုက္ပြဲမ်ား၏ အနိဌာန္ရံုမ်ားကို ေမ့ေပ်ာက္ကုန္သည္။ အလာလမ္းတြင္ အတူလိုက္ပါခဲ့ေသာ္လည္း အျပန္လမ္းတြင္ အတူမလိုက္ ပါႏိုင္ေတာ့ေသာ ရဲေဘာ္ရဲေဘာ္မ်ားအတြက္မူ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရံုမွတစ္ပါး မတတ္ႏိုင္ေတာ့ေပ။

ထူးျခားသည္မွာ ေနာက္တန္းျပန္၀င္ရန္အတြက္ တပ္မမွဴးမွ ရဲေဘာ္မ်ားအား စကားေျပာရာတြင္ ယခင္အေခါက္မ်ားလို အသက္မပါလွသည္ကို ရဲေဘာ္မ်ား သတိထားမိၾကသည္။ ျပည္တြင္းတြင္ျဖစ္ပ်က္ေနသည္မ်ားကို သိလိုၾကေသာ္လည္း စစ္သားပီပီ ဘာမွျပန္မေမးခဲ့။ ကားေပၚတြင္အသီးသီးေနရာယူျပီး ေနာက္တန္းသို.သာျပန္ဆင္းလာခဲ့ၾကသည္။ အျပန္လမ္းကားေပၚတြင္လည္း ယခင္ေနာက္တန္းျပန္အေခါက္မ်ားလို အခ်င္းခ်င္းမစႏိုင္၊မေနာက္ႏိုင္ၾက။ ျပည္တြင္းတြင္ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၾကျပီလည္းဆိုသည့္အေတြးကိုယ္စီနဲ. တဂ်ံဳးဂ်ံဳးဆူညံေနေသာကားေပၚမွာ တိတ္ဆိတ္စြာလိုက္ပါလာခဲ့ၾကသည္။ ျပည္တြင္းသို.ေျခခ်မိျပီဆိုတာနဲ. လမ္းတေလွ်ာက္ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ အျဖစ္ပ်က္တို.မွာ ျမင္မေကာင္းလွ။ ျမိဳ.ထဲဆီမွ မီးခိုးလံုးမ်ား အူတက္ေနသည္ကိုေတြ.ေနရျပီး ဆူညံေအာ္ဟစ္သံမ်ားလည္း ၾကားရစျပဳလာျပီျဖစ္သည္။ တစ္စတစ္စႏွင့္ ေရွ.တန္းျပန္ရဲေဘာ္မ်ားမွာ ႏိုင္ငံ၏အေျခအေနကို ရိပ္မိလာၾကသည္။ ထူးျခားသည္မွာ မိမိတို.သက္ဆိုင္ရာတပ္မ်ားေရွ.သို. ေရာက္ေသာ္လည္း အခါတိုင္းလို ၾကိဳမည့္မိသားစုေတြ တစ္ေယာက္မွမရွိ။ ထိုထက္ပိုဆိုးသည္မွာ မိမိတို.ကိုသယ္ေဆာင္လာေသာကားတန္းၾကီးမွာ မိမိတို.တပ္ေရွ.တြင္မရပ္ဘဲ ျမိဳ.ထဲဆီသို. တိုက္ရိုက္ေမာင္းႏွင္သြားျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ျမိဳ.ထဲေရာက္သည့္အခ်ိန္တြင္ ျမင္လိုက္ရသည့္ျမင္ကြင္းမ်ားေၾကာင့္ ရဲေဘာ္မ်ားမွာ ကိုယ့္မ်က္စိကိုယ္ မယံုႏိုင္ေအာင္ျဖစ္သြားရသည္။ ေနရာတိုင္းမွာေတြ.ေနရသည္က ေရွ.တန္းစစ္ေျမျပင္အလား အပ်က္အစီးမ်ား၊ မီးေလာင္ျပင္မ်ား။ ရဲေဘာ္အမ်ားစုေတြးမိသည္က ငါမိသားစုေတြေကာ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ျပီလည္းဆိုသည့္အေတြး။ သို.ေသာ္လည္း မိသားစုအေရးကို ဦးစားေပးမစဥ္းစားႏိုင္ေသး။ အထက္က ဘာတာ၀န္ေပးဦးမလဲမသိေသးသည့္အတြက္ ေစာင့္ဆိုင္းေနခဲ့ရသည္။ ထိုေန.မွစတင္ကာ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနအရပ္ရပ္ေၾကာင့္ တပ္မေတာ္သားမ်ားအေနျဖင့္ ရႈပ္ေထြးလွေသာ ႏိုင္ငံေရးထဲသို.၀င္ေရာက္မိမွန္းမသိ၀င္ေရာက္မိကာ လူမိုက္ၾကီးလုပ္ရေတာ့မည္ကို တပ္မေတာ္သားမ်ားအေနျဖင့္ ၾကိဳတင္မသိရွိခဲ့ေပ။

တစ္ကယ္ေတာ့ ၈၈ အေရးအခင္းမွာ တပ္မေတာ္အေနျဖင့္ လူမိုက္အငွားခံခဲ့ရျခင္း သာျဖစ္သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ တပ္မေတာ္သားမ်ားအေနျဖင့္လည္း လူမိုက္ငွားခံရမွန္းသိလာၾကေသာ္လည္း လူမိုက္မလုပ္ရင္ မျဖစ္ေတာ့သည့္ အေျခအေနေတြျဖစ္လာျပီမို. မမိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း ဆက္မိုက္ခဲ့ၾကရပါသည္။ ယူဂ်ီမ်ား၏ေသြးထိုးမႈျဖင့္ ဆူပူအၾကမ္းဖက္ေနေသာ လူဆိုးလူရမ္းကားမ်ားကို ေခတၱလူမိုက္လုပ္ေနရေသာတပ္မေတာ္သားမ်ားက ျငိမ္သြားေအာင္ျပဳလုပ္ခဲ့ျပီးေနာက္ တိုင္းျပည္ျပိဳကြဲမည့္အႏၱရာယ္မွကာကြယ္ႏိုင္ခဲ့ေသာ္လည္း အတိတ္မွ လူမိုက္လုပ္ခဲ့သည့္အရိပ္ၾကီးက ယခုအခ်ိန္ထိေအာင္ တပ္မေတာ္အေပၚ ေျခာက္လွန္.ေနဆဲျဖစ္ပါသည္။ မည္သို.ပင္ျဖစ္ေစ တပ္မေတာ္သားမ်ားသည္ ကိုယ့္တာ၀န္ကိုကိုယ္ထမ္းေဆာင္ျခင္းျဖစ္သည့္အတြက္ ေနာက္ေက်ာလံုပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မည္သည့္ႏိုင္ငံ၊မည္သည့္ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ေစ ၈၈ အေရးအခင္းကဲ့သို. မင္းမဲ့စရိုက္မ်ားေပၚေပါက္လာပါက ေျဖရွင္းရန္နည္းလမ္းအတြက္ ၄င္းတို.အတြက္ အားကိုးစရာမွာ တစ္ခုတည္းသာရွိေတာ့ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ ၄င္းအားကိုးစရာမွာ အျခားမဟုတ္ပါ။ တပ္မေတာ္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ 


From : ..ထိုက္သူ